De zonsverduistering vanuit Amusco

De zonsverduistering van 12 augustus 2026 in Amusco, Spanje

Het gebeurt niet vaak dat er op rijafstand een totale zonsverduistering te zien is. Aangezien zo’n eclips een bizar indrukwekkend en mooi fenomeen is, was het voor mij een ‘nobrainer’ om de zonsverduistering van 12 augustus in Spanje te gaan bekijken.

We beleefden de eclips bij een kerk aan de rand van het dorpje Amusco, met een groepje van zes vrienden/vriendinnen, samen met andere kleine groepjes en families uit verschillende landen die dezelfde plek hadden gekozen. Het terrein lag iets verhoogd, met mooi vrij zicht in noordwestelijke richting, waar het spektakel laag boven de horizon zou plaatsvinden.

Het weer zag er de hele dag goed uit. De enkele wolkjes die in de middaghitte ontstonden, verdwenen in de loop van de middag.

Als apparatuur had ik een kleine 80 mm-refractor op een Vixen-reismontering bij me. Dezelfde setup als bij de eclips van 2006, alleen de aangesloten Canon R6-camera is nieuwer. De camera werd automatisch bediend door een laptopje met de ‘capturesoftware’ EclipseClick. Het was me pas op de eclipsdag zelf gelukt om dit aan de praat te krijgen en het script voor de locatie Amusco moest ik daar ter plekke nog maken. Ook het op 0,1 seconde nauwkeurig instellen van de systeemtijd van de laptop (zonder GPS-unit) was een uitdaging. Maar het lukte en het werkte! Het enige wat ik tijdens de totaliteit hoefde te doen, was op tijd het zonnefilter van de kijker halen en er weer op zetten. Voor de rest kon ik visueel genieten.

Voor het vastleggen van het eclipsverloop in een groothoekopname stond een tweede camera (Canon EOS 650D) met een lens ingesteld op 40 mm. Deze camera stond vast op een statief en maakte via een intervalometer elke vier minuten een opname.

En, oh, wat was het weer prachtig! Vanaf het ‘eerste contact’ neemt de maan een steeds grotere hap uit de zon en loopt de spanning langzaam op. Het licht wordt vreemd van kleur en raar schemerig. En dan de ongelofelijke metamorfose. De ‘diamanten ring’ verschijnt en daarna de zwarte schijf aan de hemel, omringd door de corona.

Meteen was zelfs met het blote oog een paarsroze uitstulping aan de zonnerand te zien: een gigantische protuberans. De corona had een zachtgele kleur door de lage zonnestand en de stoffige atmosfeer (waarschijnlijk door de bosbranden elders in Spanje). De corona had een soort vijfpuntige vorm. Linksonder zat er een cirkelvormige uitsparing in.

In de verrekijker was het adembenemend mooi. De protuberans was indrukwekkend en ook de door het magnetische veld gevormde structuren in de corona waren duidelijk te zien. Belangrijke tip: houd altijd een verrekijker zonder filters bij de hand voor tijdens de totaliteitsfase.

Verder zagen we Venus. Jupiter niet – die stond te laag in de stoffige lucht – en andere sterren heb ik ook niet gezien.

Wat me verraste, was dat de schaduw van opzij uit het oosten leek te komen en westwaarts weer vertrok.

Waar ik wel op gerekend had – en wat ook gebeurde – was dat de zon tijdens de laatste fase zo laag stond en door de stoffige atmosfeer zo sterk verzwakt was, dat hij roodgekleurd zonder eclipsbril met het blote oog bekeken kon worden. Een schitterende zonsondergang vormde een prachtige afsluiting van het hele gebeuren.